Na początek, ESPANISTAN ("La burbuja inmobiliaria"
Aleix’a Saló), krótki
filmik, który w prosty sposób pokazuje jak w Hiszpanii doszło, do czego doszło.
Teraz nadszedł czas cięć budżetowych we wszystkich sektorach
(oprócz pensji polityków), zniesienia kilku wolnych dni pracy, obniżenia pensji
pracowników sektora publicznego oraz ogromnego wzrostu bezrobocia wśród młodych.
Sytuacja na runku pracy wpływa na warunki zatrudnienia i prowokuje
sytuacje wymagające komentarza. O umowach śmieciowych słyszeliśmy, o
niewypłacaniu pensji w terminie również. Ale o wymaganiach wobec pracowników
słyszy się mało. Taka na przykład kelnerka w sezonie pracuje tu 14godzin
dziennie przez 6 dni w tygodniu z rzędu. Dzień przerwy i kolejne 6 dni pracy. A
to za 3 euro za godzinę. Wcześniej spotykało się takie oferty przygotowywane
specjalnie dla emigrantów, teraz nastąpiło wyrównanie szans i wszyscy zarabiają
tak samo. Dlaczego godzą się pracować na takich warunkach? Bo w swoim zawodzie
znalezienie pracy bez znajomości jest praktycznie niemożliwe. Gdy na popularnym
portalu infojobs.com pojawia się ogłoszenie o pracę np. w marketingu, po 2
godzinach od zamieszczenia ogłoszenia widzimy 500 wysłanych aplikacji. Zatem
Hiszpanie godzą się pracować za marne 3 euro za godzinę, bo za każda osobą stoi
kolejka innych chętnych. Praca stała się towarem deficytowym – bierzesz albo
nie.
Podśmiewamy się, że żyją z rodzicami do 30stki. Ale, gdy nie
można znaleźć pracy NIGDZIE, co zrobić?
